๐๐ฒ๐ด๐ถ๐ป ๐บ๐ฒ๐ ๐ท๐ฒ ๐๐ผ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐ถ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ธ๐น๐ฒ๐ถ, ๐ถ๐ป ๐ฝ๐น๐ฎ๐ฎ๐๐ ๐๐ฎ๐ป ๐ผ๐ฝ ๐ฑ๐ฒ ๐ต๐ฒ๐ถ!
Wat een prachtige uitdrukking is dat eigenlijk. Laat hem eens even landenโฆ wat roept het bij jou op?
De hei is prachtig. Tijd nemen om te reflecteren, nieuwe ideeรซn te laten ontstaan en de horizon te verkennen is waardevol, en nodig. Maar soms vraagt de situatie om eerst je voeten in de klei te zetten: dichtbij de operatie, bij de mensen, bij de praktijk.
Want iedere organisatie die groeit, krijgt vroeg of laat te maken met ๐ด๐ฟ๐ผ๐ฒ๐ถ๐ฝ๐ถ๐ท๐ป๐ฒ๐ป. Denk aan:
โข ๐๐ผ๐บ๐บ๐๐ป๐ถ๐ฐ๐ฎ๐๐ถ๐ฒ: Afspraken worden niet meer vanzelfsprekend begrepen, waardoor misverstanden ontstaan.
โข ๐ฆ๐๐ฟ๐๐ฐ๐๐๐๐ฟ: Wat eerst werkte met een klein team, loopt vast zodra er meerdere lagen en rollen bijkomen.
โข ๐๐ฒ๐๐น๐๐ถ๐๐๐ผ๐ฟ๐บ๐ถ๐ป๐ด: Beslissingen blijven hangen, omdat niet duidelijk is wie waarvoor verantwoordelijk is.
โข ๐๐ผ๐ฐ๐๐: Er komen zoveel kansen op je pad dat je het zicht op de gezamenlijke koers dreigt te verliezen.
In de beginfase gaat alles vaak vanzelf. Maar zodra de organisatie groter wordt, ontstaan haarscheurtjes. En die zijn niet vreemd, het hoort bij groeien. Het herkennen van deze signalen is juist een kans om door te ontwikkelen.
๐ De kunst is dus niet om meteen de hei op te gaan, maar om te ๐ฏ๐ฒ๐ด๐ถ๐ป๐ป๐ฒ๐ป ๐บ๐ฒ๐ ๐ท๐ฒ ๐๐ผ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐ถ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ธ๐น๐ฒ๐ถ: de pijnpunten aanpakken, dicht bij de mensen en de praktijk.